Het begrip Leeftijd en ik.

3B0645A2-91AB-4554-B5B0-DD1642656A3F.JPG

Tijdens de #FoundationClass van Access™ vorig jaar ging er ineens een lampje branden. Al die tijd dacht ik onwijs vrede gesloten te hebben met het concept Leeftijd. Ik keek uit naar ouder worden, zonder angst voor Het Verval (*onheilspellende drums). Mij zou je nooit betrappen op botox of zeuren over grijze haren. Kom maar op, ik omarm het allemaal! Ha!
Waar ik alleen nooit bij stilgestaan had, was dat ik doorgaans probeerde te bewijzen hoe niet-jong ik was. Ik was altijd de jongste of ik werd jonger geschat dan ik was. Mijn uiterlijk is meisjesachtig. Ik ben smal gebouwd, als ik lach vind men mijn gezicht schattig, mijn hoofd is klein en mijn borsten ook. Ik oog dus jong. Daarbij koos ik voor baantjes waarbij ik nooit veel verantwoordelijkheid had en zette mezelf weinig op de voorgrond. Ik nestelde me in die rol. Tegelijkertijd verwenste ik die rol. Hallo beperking!

Mijn vriend, die 22 jaar ouder is, heeft me nooit gezien als meisje maar als vrouw. Hij zag wat ik zelf niet zag. Of nouja, wat ik koos niet te erkennen.
Hoe dan ook, dat lampje ging dus wel branden tijdens die class. Wat als dat waar ik me altijd tegen verzet heb, eigenlijk mijn kracht is? !! Je ziet dat soort inspiratie-quotes vaak genoeg voorbij komen op de socials maar het dringt pas door als het doordringt.
Ik heb altijd geloofd, aangenomen, dat ik dat meisje moest zijn, ook als het niet lekker voelde. Schattig, lief, mooi, meegaand, onzeker. Het was een opeenstapeling van oordelen en ze waren niet eens van mezelf. Maar, openbaring! Dat geloven was een keuze en ik kan gewoon iets anders kiezen! En als ik kies voor dat meisje, dan kan ik daar plezier in hebben! Wut! Als ik nu in de spiegel kijk zie ik gewoon een tof mens. Die schattig kan zijn, en sexy, en leidend, en sterk, en gegrond, en grappig, onredelijk, geïrriteerd, kwaad, gepassioneerd. Ik kan kiezen wat ik ben en wat ik wil uitstralen. EN dat elk moment veranderen. Sindsdien komt het niet meer zo vaak voor dat ik veel jonger wordt geschat. En als het wel gebeurt, voelt dat licht en vind ik het alleen maar leuk. No more weerstand voor het begrip Leeftijd, hoera!

Een Access™ tool die ik vaak gebruik als ik toch een oordeel heb over mezelf (ja ik doe dat in het Engels) is: 'Who does this belong to?'
(99,99% van de tijd zijn die gedachten namelijk niet van jezelf maar wat je oppikt van anderen) Als ik me daarna lichter voel was het dus niet van mij, en stuur ik het linea recta terug naar de bron.; 'Return to sender!' Joe!
En de vraag waar ik elke ochtend mee op sta:

Hoeveel plezier kun jij hebben met wie je bent en kiest te zijn? Wat is er nog meer mogelijk?

Hoeveel plezier kun jij hebben met wie je bent en kiest te zijn? Wat is er nog meer mogelijk?

Wie en wat kunnen mijn lijf en ik vandaag zijn, wat gelijk alles makkelijker, fijner en leuker maakt?